Stuutekeer

Morgen is het weer zover: op zondag 30 april 2006 is het World Pinhole Day !

Zelf geen film kunnen/willen ontwikkelen, geen doka hebben, of geen camera met film hebben is natuurlijk geen excuus om niet mee te doen. Inspiratie voor een zelfgemaakte digitale gaatjescamera kan u hier vinden. Hier moet u zijn voor een ietwat geavanceerdere versie.

Of voor een meer ambachtelijk experiment: het ontwerp van Adrian van foundphotograpy, de bedenker van de lego-gaatjescamera. Werkt zelfs met digitale compactjes.
Update:Nog een linkje voor erbij: Slowlight, een gaatjescamera-blog. Tof werk.

Haal die gaatjescamera's maar weer boven !

Voor de liefhebbers van zowel beeldende kunst, als muziek: gaat u zien naar Augenblick, een performance van o.m. Sigrid Tanghe en Peter Jacquemyn. Beklijvende 'muziek', gespeeld op pianosnaren, gespannen doorheen de ruimte. Ondertussen ontstaat er een monumentaal visueel kunstwerk, waarbij het krassen van houtskool en krijt op papier deel wordt van de ervaring. Gisterenavond nog in de Sint-Jan de Doperkerk in Leuven (in het kader van concertreeks De nieuwe reeks), nu zaterdag 29/04 in Kunstencentrum Belgie.

De legocamera zag dat het goed was, en maakte een opname van een gans uur (jawel, op f140) van de tekening. Eigenlijk dus een opname van het ontstaan van het werk, in plaats van gewoon het resultaat.

Indien beeld, binnen enkele dagen hier te zien. Indien niet, dan betekent dat dat ik toch een beeldteller moet voorzien. Dan heb ik namelijk weer eens voorbij het einde van de film zitten fotograferen…

Update: Mijn vrees bleek ongegrond, de film was langer dan ik dacht. Oef. Wie niet kan wachten en toch nu meteen prenten wil zien van Augenblick, kan een kijkje nemen op de site van Zaal België-huisfotograaf Ronny Wertelaers. Te vinden onder 'Culture', en dan zoeken naar 29 april 2006.

Blijft leuk om te doen

Na de D70, het volgende slachtoffer. Mijn 20mm Nikkor 2.8 is eraan. Of toch half.

Ik fiets graag. Fietsen is leuk. En dan heb ik vaak mijn fototas bij. Want foto's maken is eveneens leuk. Maar dit slaat echt alles: Aan de grijze bestelwagen die het zo nodig vond mij zonet voor expres met de zijspiegel langs achteren aan te rijden, en vervolgens ervandoor te gaan: Wat bezielt u v*****e ?!

Resultaat: stevig geschramde elleboog, die aanvoelt alsof… alsof er een auto tegen reed. Stijve rug. Zonnekap in stukken. Lens naar de vaantjes. Net niet totaal neergegaan. Maar stevig geschrokken.

Onbegrijpelijk. Ik ben blij dat mijn arm nog werkt.

En nu, om deze post toch nog ietwat olijk te maken, een prent van de fiets in kwestie:

Update: Zonet de lens binnengebracht voor herstelling. Bestekkosten: 25 euro. Om te kijken of ze't kunnen maken, en zo ja, voor hoeveel. Forfaitaire herstelkost: 133 euro. In het beste geval, dus. Maar zo goed ziet het er niet uit.

'Strakke' fotografie is nooit zo mijn ding geweest. En dan bedoel ik, puur vormen. Hoeken. Ritme. Diepte. Alles nogal kil, steriel, en recht (of krom). Weinig of geen emotie. Ik kan er wel naar kijken en het waarderen, maar het zelf doen is nog iets anders.

Sociale fotografie, een verhaal vertellen in de vorm van een reportage, dat is waar ik voor ga. Of een portretje. Doordat ik momenteel weinig tijd in de fotografie kan steken, blijven die reportages al een hele tijd uit — behalve dan de alom tegenwoordige huis-tuin-en-keuken-fotografie. Maar dat is geen excuus om niets te doen.

Bij deze dus. Een experimentje!