Stuutekeer

Om in dezelfde sfeer te blijven: <waf>!

Nee, hier heb ik niet aan meegedaan. Soms kan een fotograaf wel aan de kant blijven staan, lijkt me. Bij een volgend standje ging het niet meer om pitten spugen, maar om bijlen gooien. Toen heb ik me àchter de groep kinderen begeven. Kwestie van nog heelhuids thuis te komen.

Het is misschien rijkelijk laat om hier nu nog mee af te komen, maar in De Morgen van vorig weekend 25-27 mei staat een interview met fotograaf Herman Selleslags, en opgefleurd door een prent van Stephan Vanfleteren. De titel bloklettert “Stel je voor hoeveel foto’s je niét maakt in vijftig jaar”.

Hij vertelt dat hij zich jaren heeft toegelegd op het fotograferen van rocksterren enzo. En toch: Op het einde van het interview haalt hij een familiealbum boven, en vraagt hij zich af waarom hij juist die foto’s toont.

“Ik weet niet waarom ik dit toon. Misschien omdat ik die mooie reeks met een soort wegwerptoestel trok, maar ook omdat ik besef dat een groot deel van de fotografie herinnering is, dierbaarheid, souvenir. Voor een fotograaf is het leven dat hij opmerkt en vastlegt ook dat waarin hij zelf rondloopt. Je bent fulltime fotograaf én je leeft fulltime”.

De man heeft overigens een tentoonstelling in het Fotomuseum Antwerpen, lopend van 1 juni tot 9 september 2007.

Wat je ziet is afhankelijk van veel factoren. Los van de interpretatie van een situatie of foto, maakt het standpunt alleen al erg veel uit. Het standpunt bepaalt namelijk — het woord zegt het al zelf — aan welke kant je staat. Als voorbeeldje neem ik enkele foto’s die ik afgelopen weekend nam tijdens een bosspel op Circo Paradiso. Het was de bedoeling dat de kinderen onder het vangnet door zouden kruipen, en dan de “bandieten” aan de overkant van het vangnet konden ontwijken. Op het eerste gezicht kan dat er ongeveer zo uitzien. Ik sta achter het net, en observeer:

Dit beeld geeft wel een overzicht van de situatie, maar is het toch niet helemaal. Je hebt er geen idee van hoe de kinderen onder het net zich voelen, dat laat zich enkel raden. Iets betrokkener en dynamischer lijkt me dan dit beeld:

Er waren nog heel wat mensen die fotografeerden. En het viel me op dat er niemand meedeed. Toch best vreemd eigenlijk, je fotografeert een gebeuren, en je blijft er buiten staan. Dat wilde ik niet gezegd hebben, en dus deed ik wel mee, en fotografeerde vanonder het net:

Maar voor hetzelfde geld stond ik aan de andere kant: Ik heb het proberen te vangen in het volgende — en laatste — beeld:

Ik denk niet dat er een foto is uit deze vier die duidelijk beter is dan de anderen. Misschien komt het erop aan van één enkele foto te nemen die zo sprekend mogelijk is? Maar welk standpunt kies je dan? Wie breng je in beeld en wie niet? Op welk moment druk je af? Allemaal keuzes die het resultaat beïnvloeden. En daarmee ook het verhaal dat je brengt.

Eendjes vissen, of is dat visjes eenden?

Meestal maak ik op straat foto’s zonder te vragen. Als je het vraagt ben je de spontaniteit en het moment vaak kwijt. Maar soms is het omgekeerde het geval. Terwijl ik op mijn camera wees vroeg ik of ze zin hadden in een foto. Eerst draaiden ze zich om, en ik dacht “oei, heb ik iets verkeerds gevraagd?”. Maar toen bleek dat ze het meisje links erbij haalden om ook op de foto te staan. Vier op een rij, en zo fier als een gieter!

Er liepen heel wat fotografen rond. En zelfs enkelingen met mega-superteletoeters zoals een 300mm-en-nog-langer. Ik weet eerlijk gezegd echt niet wat die mensen met zo een onding aanvangen op een evenement als dit. Naar goede gewoonte had ik slechts één lens op de camera, een 20mm 2.8. Nu ja, ieder zijn ding, zeker?

Dit is de laatste post die ik aan dit evenement wijden ga. De geïnteresseerden mogen altijd een mailtje sturen voor een ruimere selectie.

Omdat het niet altijd gaatjescamera-foto’s moeten zijn, nog even enkele digitale sfeerbeelden vanop dit leuke festival:

Dit weekend is het weer Circo Paradiso om en rond CC Muze in Heusden-Zolder, dat dit jaar in het teken staat van het Wilde Westen. Een absolute aanrader, met o.a. muziek, spelletjes, beeldende kunst en straattheater. Ik heb er enkele uurtjes rondgedwarreld vandaag, met de digitale camera in aanslag. Op de foto: de innemende poppenvoorstelling Jonny & Sybil van Saskia Thijs.

Als u niet wist wat doen tijdens het weekend van 26 en 27 mei, dan weet u het nu!

Ik weet het, het is een repost. Maar alleszins een veel betere scan dan de vorige keer, en in het kader van dit best wel te verantwoorden voor een keertje.

Zo. En nu stop ik met reclame maken. Ahum.

Ik heb even geen tijd voor nieuwe prenten, dus daarom val ik maar even in herhaling. Om toch maar iets te posten, he

Het is reeds lang geleden, maar ze komen dan toch terug, de luciferdoosjes-gaatjescamera-fotos! Voor een praatje over deze toestanden: U bent steeds welkom, nu vrijdag 25 mei om 20.00u, in zaal de Kwint in Zonhoven (link) !