Stuutekeer

Ik heb echt geen idee hoe dit fenomeen is kunnen ontstaan. Het filmpje (middenformaat) zat niet echt netjes opgerold in de camera, maar dit had ik ook niet verwacht. Hoe is het mogelijk dat de beeldnummering op achterkant van de papieren strook op de film terecht is gekomen?

Voor de rest, niets dan lof over de Isoly!

… moe zijn!

Overtijd zag ik in een boek van Sugimoto dat hij een reeks opnames maakte met zeer lange sluitertijd van filmzalen.

Best leuk. Deze opname is van een hele tijd geleden al. Sluitertijd was een gans uur, tijdens een performance van muziek en schilderen. Tijdens dit uur werd het schilderij opgebouwd.

De kunstenares en muzikanten zijn niet te zien op het negatief, maar er is wel wat te bespeuren van het schilderij zelf. Jammer genoeg slaag ik er niet in om dat bij het scannen op een overtuigende manier eruit te halen, omdat het negatief daar zeer dik is. Vast ligt het aan mijn beperkte photoshop-capaciteiten, want op zich krijg ik het schilderij er wel min-of-meer acceptabel uit, maar in zijn geheel trekt de tonaliteit dan op niets meer:

Dat is dus een van de voordelen van op film werken. Ook al ga je zo hard de mist in met de belichting (liefst overbelichten), je krijgt er altijd nog wel iets uit…

Voor alle duidelijkheid: dit is een Agfa Isoly. Nostalgie, nostalgie!

Op die site staat ook de handleiding die –gratis– te downloaden is. Meteen wordt duidelijk waarom mijn negatieven aan de zware kant zijn. Men raadt namelijk iso 40 film aan in volle zon, en iso 100 bij bewolking. Dan is iso 400 in de zon natuurlijk ietwat aan de zware kant. Maar niet getreurd, zwart-wit film kan wel wat verdragen

Eerste prent uit een oude Agfa Isoly. Dijk van een camera, produceert mooie 4×4cm platen op middenformaat film.