Stuutekeer

Het is weer Hasselt kermis. Als het mooi weer is tijdens het weekend is het er op de koppen lopen. Ik zou er graag dan gaan fotograferen, maar het is moeilijk een stabiele stek te vinden voor de gaatjescamera’s in die drukte. Ik ben benieuwd wat gaatjescamera’s doen met een zee van mensen. Onderstaand beeld is genomen op een stil moment ’s avonds.

Ik zette de smeerkaasdoos op de stoep, en flapte de sluiter open. Enkele minuten moet volstaan. Plotseling stopt de jeep rechts in beeld. Er stapt een mevrouw uit. Ze heeft een hond bij, en draagt een witte blouse. Ze blijkt te wonen in het huis dat centraal staat in de foto. Als je goed kijkt kan je een schim van haar zien, waar ze de deur openmaakt. Met dank aan de witte blouse. Zo zie je maar, fotografie is je laten verrassen van tijd tot tijd.

Klik voor een grote versie.

Hond met voetjes, oftewel “Ode aan Artur“, zijnde twee overlappende Holgabelichtingen op 35mm film. Het gebied rond de perforatiestroken van de film bevat ook beeld, maar dat krijg ik er niet bij gescand…

Het smeerkaasdoosje begint zijn vruchten af te werpen! De zwarte band is verdwenen, en je kan er heel vreemde composities mee maken. Dit is echt wel een van de belangrijkste redenen om voor gaatjescamerafotografie te kiezen: je kan er jezelf mee verrassen. Niet dat deze soort van prenten heel onverwacht zijn, maar telkens je een nieuwe camera in elkaar gestoken hebt breekt er een periode van experimenteren aan voordat je echt weet wat je ermee gaat doen.

Voor de liefhebbers: Klikken op de prent geeft een grotere versie.

Tot mijn groot geluk heb ik enkele dagen geleden een camera cadeau gekregen. De pret kan niet op, het is bovendien een hele leuke camera! Eentje waarmee ik vast onontgonnen terreinen ga verkennen. Alleen al de kanariegele kleur maakt deze camera gewoonweg af. De slogan Aim & Shoot klinkt me bovendien als muziek in de oren. Er zit een jasje bij waarmee de camera tot op serieuze dieptes droog zou moeten blijven.

U hoort (ziet) er nog van!

Bovendien kan ik u niet zonder enige trots melden dat de smeerkaasdooscamera aangepast is. Er verschijnt nu niet langer meer die zwarte band onderaan de beelden. Nu ja, wie weet gebruik ik dat effect nog wel een keer om met opzet bepaalde delen van het negatief af te dekken, wie weet. De negatieven bevolken braafjes de tafel hier, maar morgen wordt er eentje hier tentoon gesteld!

Excuses aan ieder die gaatjesfoto’s verwacht, zij komen dra weer! De smeerkaasdoos draaide immers op volle toeren de afgelopen dagen. Maar nu even een stille digitale prent in de plaats. Om te zien of ik het nog kan. Digitaal fotograferen, bedoel ik dan. Ik heb in het weekend een digi-reportage in het verschiet, vandaar.

Dit weekend was het opening van de Hasseltse kermis: ’s morgens vroeg was er niet veel te speuren, maar ’s avonds daarentegen…

Voor diegenen die op zoek zijn naar gaatjescameraprenten van het bezoek aan Jimmy Kets’ tentoonstelling in Antwerpen van zaterdag: nog even geduld, ze komen eraan! Ik kan het excuus gebruiken dat ‘t nog op film is he.

Van de feesten is op deze prent niet veel te merken, maar het was er erg druk. Het geliefkoosd biotoop van de smeerkaasdooscamera bestaat dan ook vooral uit stabiele railings van bruggetjes. Een diafragma van f-honderd-en-zoveel laat zich immers zelden temmen uit de losse pols.

Om een idee te geven: de breedte van dit beeld op de film is 13cm!

Inclusief vrij vervelende zwarte vorm beneden aan het beeld, te wijten aan een constructiefout in het originele ontwerp. Anderzijds brengt me dat wel op ideeën. Het moet vast mogelijk zijn om in de camera tijdens de opname met opzet delen met een interessant patroon af te dekken. Vast moet het op die manier zelfs mogelijk zijn om de lichtafval sterk te verminderen, wie weet

Wat mij meteen opvalt zijn de oranje vlekjes, steeds op dezelfde hoogte. Blijkbaar heb ik de camera niet 100% lichtdicht gemaakt, en sluipt er dus hier en daar wat licht binnen. Geweldig interessante fotografie is dit natuurlijk niet, maar het experimenteren met nieuwe camera’s loont vaak, op langere termijn. Wordt vervolgd.

Onderstaande prent is het resultaat van een nieuwe spruit: de smeerkaasdoosgaatjescamera! Hoe ie er precies uitziet laat ik nog even aan uw verbeelding over. Ik kan alvast vertellen dat je er heuse panoramabeelden mee kan schieten op kleinbeeldfilm. Door een kleine constructiefout is er een zwarte band zichtbaar beneden, maar dat euvel is reeds opgelost. Kinderziektes, he… Ondanks de vervormingen waar dit cameraatje niet vies van is kan u zeker de plaats van het (on)heil herkennen!

Omdat de standaard 450 pixels brede prent hier ietwat pietepeuterig uitvalt heb ik een grotere versie online gezet: klikken op de prent, dus! Het beeld is allesbehalve scherp: Ik had gehoopt dat deze constructie op het water geen krimp zou geven tijdens de minutenlange belichting, maar niets is minder waar: hoe meer volk, hoe meer vreugde, en ook hoe meer bewegingen en trillingen. Ook het water deed z’n best om zoveel mogelijk beweging te genereren. Niet getreurd, wie op zoek is naar de ultieme scherpte moet zich niet inlaten met gaatjesfotografie