Ik heb ervoor gekozen van zo de foto te maken. Zijn geeuw leek eindeloos, maar dat bleef niet duren. Ik schatte de kans vrij hoog in dat ie al lang gestopt zou zijn als ik dicht genoeg zou staan. Daarbij zou ik ook nog op een niet al te opvallende manier mij moeten verplaatsen… niet eenvoudig
Vroeger maakte ik ganse reportages (op 35mm film) waarbij ik enkel een 20mm lens gebruikte. Da’s ideaal bij massaal veel volk tijdens manifestaties of zo, en bij reportagewerk, maar voor straatfotografie vind ik dat meestal aan de korte kant…
Ik zou ze vreselijk missen, mijn breedhoeklenzen.
In dit geval was je de geeuw allicht misgelopen (maar nu mist de foto door de te grote afstand toch ook dat ietsje extra).
Ik kom vaak heel interessante straatsituaties tegen op breedhoekafstand, het vraagt alleen meer lef. Tele is immers redelijk safe
de weinige (écht héél beperkte) ervaring die ik heb met straatfotografie is dat mensen die je net wil gaan fotograferen, aan de kant gaan en meestal zich nog excuseren ook. Hoe stom
Puur praktische vraag van een absolute beginnelinge (maar nu het onderwerp hier toch ter sprake is, durf ik ze te stellen!) : VRAGEN jullie aan de mensen of je hen mag fotograferen? of DOEN jullie dat gewoon? En zo ja, krijg je dan geen negatieve reacties? Ik vind het zelf in elk geval bijzonder eng…
@stephanie: je hebt gelijk, mensen denken vaak dat ze in het beeld gaan lopen, en ze wachten. Dat had ik ook met de vrouw die net haar voet hier binnenzet: http://stuutekeer.wordpress.com/2007/11/19/parijs-1/
Gelukkig heb ik ze kunnen overtuigen van gewoon door te stappen.
Ikzelf vraag nooit om toestemming. Ik schat wel eerst de kans in of men wil gefotografeerd worden of niet. Sommige mensen voelen zich snel geviseerd. Vooral oppassen met bedelaars, bijvoorbeeld. Voor de rest maak ik nooit oogcontact. Ik vrees wel dat dat heel onbeleefd moet overkomen, maar op die manier lijkt het eerder of ik iets of iemand anders fotografeer…
En voor de rest, als je betrapt wordt: vriendelijk lachen!
schone mantel, dat wel. maar manieren ? ‘t is alsof hij ondertussen nog een beetje aan zijn kruis staat te scharten ook…
Ge kunt wel denken, de vrouw rechts op de foto vindt het ook maar niets. Ofwel heeft ze mij in de gaten…
Ik bedenk net hoeveel cooler deze foto geweest was met een stevige groothoek en op heel korte afstand
ja, ‘t zal wel zijn ! en een klein beetje kikvorsperspectief ! en dan lopen…of stilletjes afdruipen in het beste geval.
Yep. Vééééél dichter gaan!
Ik heb ervoor gekozen van zo de foto te maken. Zijn geeuw leek eindeloos, maar dat bleef niet duren. Ik schatte de kans vrij hoog in dat ie al lang gestopt zou zijn als ik dicht genoeg zou staan. Daarbij zou ik ook nog op een niet al te opvallende manier mij moeten verplaatsen… niet eenvoudig
Vroeger maakte ik ganse reportages (op 35mm film) waarbij ik enkel een 20mm lens gebruikte. Da’s ideaal bij massaal veel volk tijdens manifestaties of zo, en bij reportagewerk, maar voor straatfotografie vind ik dat meestal aan de korte kant…
Ik zou ze vreselijk missen, mijn breedhoeklenzen.
In dit geval was je de geeuw allicht misgelopen (maar nu mist de foto door de te grote afstand toch ook dat ietsje extra).
Ik kom vaak heel interessante straatsituaties tegen op breedhoekafstand, het vraagt alleen meer lef. Tele is immers redelijk safe
de weinige (écht héél beperkte) ervaring die ik heb met straatfotografie is dat mensen die je net wil gaan fotograferen, aan de kant gaan en meestal zich nog excuseren ook. Hoe stom
Puur praktische vraag van een absolute beginnelinge (maar nu het onderwerp hier toch ter sprake is, durf ik ze te stellen!) : VRAGEN jullie aan de mensen of je hen mag fotograferen? of DOEN jullie dat gewoon? En zo ja, krijg je dan geen negatieve reacties? Ik vind het zelf in elk geval bijzonder eng…
@stephanie: je hebt gelijk, mensen denken vaak dat ze in het beeld gaan lopen, en ze wachten. Dat had ik ook met de vrouw die net haar voet hier binnenzet: http://stuutekeer.wordpress.com/2007/11/19/parijs-1/
Gelukkig heb ik ze kunnen overtuigen van gewoon door te stappen.
Ikzelf vraag nooit om toestemming. Ik schat wel eerst de kans in of men wil gefotografeerd worden of niet. Sommige mensen voelen zich snel geviseerd. Vooral oppassen met bedelaars, bijvoorbeeld. Voor de rest maak ik nooit oogcontact. Ik vrees wel dat dat heel onbeleefd moet overkomen, maar op die manier lijkt het eerder of ik iets of iemand anders fotografeer…
En voor de rest, als je betrapt wordt: vriendelijk lachen!
Super goed gezien dit moment! Heel erg cool hoe die man er zo bij staat van het zal me ook allemaal wel!