Stuutekeer

Naar men zegt gebruikte Cézanne appelen in zijn stillevens en bijvoorbeeld geen bananen en ander fruit, omdat appelen lang mooi blijven. Of dat waar is weet ik niet. In ieder geval, appelen zijn zéér geduldig, daar ben ik het mee eens. Perfect geschikt dus om bij weinig licht te fotograferen met een gaatjescamera met gigantisch klein diafragma.

Een studietje, met lenzencamera:

Voor een normaal portret heb je niet veel tijd nodig. Hoogstens 1/60e van een seconde. Met een gaatjescamera ligt dat iets anders. Bij een stevig wolkendek en een diafragma om U tegen te zeggen (f285) zit je al gauw aan een kwartier bij iso 400. In sommige gevallen kan dit een soort van vermoeidheid teweeg brengen bij de persoon in kwestie, zoals bijvoorbeeld in onderstaande situatie. De blikken doos op de stoel is hier de camera. Andere mogelijke bijwerkingen zijn o.a. slapende ledematen, kippenvel (bij koude), en indommelen tot zelfs scheef vallen van de gehele persoon. Ter compensatie sta ik dan meestal bewegen tijdens de opname oogluikend toe.

EXIF:
Equivalente brandpuntsafstand: 95mm
Diafragma: f285
Sensor: Ilford HP5+
Sensorgrootte: 180 x 130mm (jawel)

Het resultaat zit nog te wachten op ontwikkeling.

Nu ja, gaatjescameraportretten mogen dan wel niet van de snelsten zijn, het kàn erger, het kàn trager. Ik denk bijvoorbeeld aan Paul Cézanne, die eerder in termen van maanden rekende voor een portret. Wie weet bouw ik wel een keer een camera die zijn traagheid evenaren kan. Kandidaten voor een portretje, misschien?

Meerbepaald de Bruul, Leuven.

Te Leuven. Zonder HDR. Gewoon op film.

Jullie zullen het vast gemerkt hebben, de laatste maand is het hier op stuutekeer zeer rustig geweest. Ik heb namelijk een nieuwe job, en daar kruipt nogal wat energie en tijd in. Veel foto’s heb ik de afgelopen tijd dan ook niet gemaakt. Maar om de stilte niet al te lang te laten duren: hier is een nieuwe prent! Gedigitaliseerd op de traditioneel erbarmelijke wijze…