Portret in de steigers
Voor een normaal portret heb je niet veel tijd nodig. Hoogstens 1/60e van een seconde. Met een gaatjescamera ligt dat iets anders. Bij een stevig wolkendek en een diafragma om U tegen te zeggen (f285) zit je al gauw aan een kwartier bij iso 400. In sommige gevallen kan dit een soort van vermoeidheid teweeg brengen bij de persoon in kwestie, zoals bijvoorbeeld in onderstaande situatie. De blikken doos op de stoel is hier de camera. Andere mogelijke bijwerkingen zijn o.a. slapende ledematen, kippenvel (bij koude), en indommelen tot zelfs scheef vallen van de gehele persoon. Ter compensatie sta ik dan meestal bewegen tijdens de opname oogluikend toe.
EXIF:
Equivalente brandpuntsafstand: 95mm
Diafragma: f285
Sensor: Ilford HP5+
Sensorgrootte: 180 x 130mm (jawel)
Het resultaat zit nog te wachten op ontwikkeling.
Nu ja, gaatjescameraportretten mogen dan wel niet van de snelsten zijn, het kàn erger, het kàn trager. Ik denk bijvoorbeeld aan Paul Cézanne, die eerder in termen van maanden rekende voor een portret. Wie weet bouw ik wel een keer een camera die zijn traagheid evenaren kan. Kandidaten voor een portretje, misschien?
F285 kun je niet zeggen dat je geen scherpte/diepte hebt i.i.g. hoe krijg je het voor elkaar, lachen wel!!
gr remy
Amaai dat is nog eens experimentele fotografie.
Graag zou ik je model zijn, Koen maar ik ben niet zo’n erg goeie stilzitter!
Misschien met als thema: “beweging in nostalgie”.
Toch alle waardering voor de moeite die je neemt om het op deze manier te doen!
Cézanne beschikte dan wel over zeer geavanceerde apparatuur, die naast de eliminatie van vibraties van de apparatuur ook vibraties en bewegingen van het onderwerp reduceerde!
Leuk om ook eens de steigers te zien. Bijzonder mooie foto overigens…
ja idd - ik voel me ook bevoorrecht om een kijkje “achter de schermen” te mogen nemen terwijl het net een kijkje VOOR de schermen is eigenlijk… maar goed, je weet wat ik bedoel hè!