Stuutekeer

We maken even een sprong naar het avondfeest. Bovenstaande foto is een opname van anderhalf uur. Er was nl. erg weinig licht in de zaal, en als je dan met een diafragma van om en bij f300 zit op 400 iso film (6×9cm), dan heb je wel wat tijd nodig.

Er zitten enkele toffe details in dit beeld: Je ziet alle genodigden, de een al minder scherp dan de ander. Rechtsonder zie je enkele schimmen van borden met de maaltijd. De bruidstaart deed ondertussen ook de ronde, geflankeerd door vuuwerk. Dit is die vreemde lus rechtsboven. Een stukje van de openingsdans kan je zien in de heldere vlek in het midden, dat is het bruidskleed wat in de spots staat. En ten slotte: al die lichtblauwe puntjes zijn flitsjes van de wegwerpcamera’s die op iedere tafel stonden.

Filmen op een foto, het kan!

Je kan je afvragen waarom een gaatjescamera eigenlijk zo heet. Een gaatjescamera. Er zit toch meestal maar één enkel gaatje in? De mensen van de Kunstbende workshop kennen het ontwerp al, maar voor alle anderen: hier ziet u een échte gaatjescamera, met wel zeker drie gaatjes:

Het leuke eraan is dat drie beelden die in verschillende richtingen en tegelijkertijd geschoten worden, naadloos in elkaar overlopen. Uit de eerste experimentjes blijkt wel dat het heel moeilijk is om vantevoren te voorspellen wat er precies gefotografeerd gaat worden. Zo heb ik daarnet een portret gemaakt. Wat blijkt nu: blijkbaar is de persoon in kwestie net tussen de gaatjes gevallen, zodat er niets van hem te bespeuren is. Enkel flarden van het interieur zijn zichtbaar.

Een andere testprent wil ik u niet onthouden: drie stoelen, simultaan vanuit drie richtingen. Een echte hutsepot zoals dit normaalgezien alleen kan gepresteerd worden met de digitale fotografie

Ik heb de waspoederton zonet nog even van stal gehaald, en gericht op een fietsroutewegje hier in de buurt. Het beeld heb ik nog niet ontwikkeld, maar dat laat vast niet lang meer op zich wachten. Ik ontwikkel de reusachtige 6×30cm negatieven per drie. Nog één foto schieten en het ontwikkelen kan weer beginnen.

Alvast, een schets van de situatie:

Ik moet dringend eens werk maken van een degelijker statief voor deze camera. Schuin naar beneden of naar boven richten is immers moeilijk met een stoeltje.

Resultaat dus hier te zien, hopelijk binnen enkele dagen!

Ziet er nogal vreemd uit. Zie ook hier. Negatief van 13 bij 18cm.

Op 2 blaadjes 4×5″ vlakfilm, goed voor een slordige 250 vierkante centimeter negatief. In zo’n negatieven zit natuurlijk geweldig veel detail, en dat wil ik u zeker niet onthouden, ook al doet deze digitale foto van de negatieven ze eigenlijk onrecht aan. Klikken maar voor een iets grotere versie!

Gisteren en vandaag vonden in Malle de workshops plaats van de Kunstbende finalisten. Voor de workshop fotografie georganiseerd door het Centrum voor Beeldexpressie schreven 15 jongeren zich in om zelf aan de slag te gaan met luciferdoosjes en smeerkaasdoosjes, en deze om te toveren tot gaatjescamera’s. Grappig detail: omdat ik 8 ronde smeerkaasdoosjes hiervoor wilde bemachtigen, ligt nu in de frigo een stapel smeerkaasjes voor een totaal van 1,2kg.

De workshop was zeer geslaagd: zaterdagvoormiddag werden 15 gaatjescamera’s geboren. Dit ging niet zonder slag of stoot: ons keurig werklokaaltje veranderde in een mum van tijd in een ware ravage. De twijfel sloeg hierbij toe: “gaan we hier echt foto’s kunnen mee maken?” In de namiddag fotografeerden we er lustig mee op los, terwijl de foto’s ’s avonds ontwikkeld werden door een fotograaf die zijn minilab ’s avonds na sluitingsuur graag ter beschikking stelde.

Op zondag werden onze voortreffelijke, verrassende en zeer gevarieerde resultaten ingescand, digitaal afgedrukt, en tentoongesteld. Als ik zeg verrassend en voortreffelijk, dan bedoel ik bijvoorbeeld onderstaand beeld, gemaakt door Martha, maar ook de andere deelnemers hebben zeer mooie beelden afgeleverd:

Het was een zeer leuke ervaring! Ik wil dan ook alle deelneemsters bedanken voor hun enthousiasme en inzet!

Onderstaand beeld van ons werklokaaltje werd gemaakt door de legocamera op Kodak 160VC middenformaatfilm. Benodigde tijd: een tiental minuutjes.

Voor een normaal portret heb je niet veel tijd nodig. Hoogstens 1/60e van een seconde. Met een gaatjescamera ligt dat iets anders. Bij een stevig wolkendek en een diafragma om U tegen te zeggen (f285) zit je al gauw aan een kwartier bij iso 400. In sommige gevallen kan dit een soort van vermoeidheid teweeg brengen bij de persoon in kwestie, zoals bijvoorbeeld in onderstaande situatie. De blikken doos op de stoel is hier de camera. Andere mogelijke bijwerkingen zijn o.a. slapende ledematen, kippenvel (bij koude), en indommelen tot zelfs scheef vallen van de gehele persoon. Ter compensatie sta ik dan meestal bewegen tijdens de opname oogluikend toe.

EXIF:
Equivalente brandpuntsafstand: 95mm
Diafragma: f285
Sensor: Ilford HP5+
Sensorgrootte: 180 x 130mm (jawel)

Het resultaat zit nog te wachten op ontwikkeling.

Nu ja, gaatjescameraportretten mogen dan wel niet van de snelsten zijn, het kàn erger, het kàn trager. Ik denk bijvoorbeeld aan Paul Cézanne, die eerder in termen van maanden rekende voor een portret. Wie weet bouw ik wel een keer een camera die zijn traagheid evenaren kan. Kandidaten voor een portretje, misschien?